خطرهای جشنواره زدگی فيلمسازان وطنی

مهندس سيدمحمد بهشتی، مدير عامل بنياد سينمايی فارابی در دهه 1360:

«جشنوارهها موقعیتی است برای دیدهxadشدن فیلم و فیلمساز در سطح جهانی؛ اما چند خطر متوجه فیلمسازان وطنی است:

اول اینکه فیلمساز دچار انفعال شود و جو جهانی روی سینمای وی تأثیر بگذارد. دغدغهای که منتقدان حضور سینمای ایران در جشنواره به صورت مکرر گفتهxadاند و البته در برخی موارد شاهد مصادیقی بوده و هستیم که بر این خطر گواهی میدهد؛ و

دوم اینکه افرادی از موقعیتهای بینالمللی به وجود آمده قصد کسب اعتبار شخصی داشته باشند و آب به آسیاب افرادی که اعتماد به سینمای ایران و فرهنگ ایرانی ندارند، بریزند.

بالاخره هر جشنواره اغراضی دارد؛ اما اینxadطور نیست که به شکل علنی فعالیت کنند. اگر اغراض سیاسی داشته باشند، علنی نیست. در حضور بینالمللی، منویات دو طرف ملاک است: یک طرف سینمای ایران است و یک طرف جشنواره. آنها ملزم نیستند احکام ما را بپذیرند. حکایت این جشنوارهها مثل خواستگاری است كه دو طرف باید بپسندند. حالا چون جشنوارهها اغراضی دارند؛ ما نباید از موقعیتهای بینالمللی بهره ببریم؟

حتما باید حساسیت نشان داد. موارد مکرر بوده که حساسیت نشان دادهxadایم، اما رسانهای نشده است؛ مثل همان خواستگاری است: اختلافxadها بیان نمیشود، زیرا قرار است رویداد خوبی مانند عروسی اتفاق بیفتد. طبیعی است پنهان و پوشیده، کشمکشهایی هم وجود دارد.

حمایتهای خارجی (فاند) یک اعتبار مالی است که فیلمساز به اتکای آن از خدمات کشوری استفاده میxadکند تا صنعت سينمای خود را حفظ كند. اين اتفاق بسیار خوبی است. این آرزوی ما بود که از سرمایهها و امکانات دیگران هم برای سینمای خودمان استفاده کنیم. البته حتما غرض وجود دارد؛ اما باید توافق صورت بگیرد. اگر در «فصل مشترک» به سر ببریم هیچ مشکلی ندارد؛ یعنی ما منویات خودمان را داشته باشیم و با منویات کشور مقابل در یک فصل مشترک قرار بگیرد. فیلمساز ما هم بايد استقلال رأی خود را داشته باشد. جای دیگر روی کار سرمایهگذاری کند؛ اما فیلمساز باید فیلم خود را بسازد.»

.....

پیxadنوشت:

برای مطالعه بيشتر نگاه كنيد به:

http://www.farsnews.com/printable.php?=13950617001424